ForwardMAIL

วันนี้เราเอาForwardจากในเมล์ที่เคยอ่านมาฝากกัน อ่านแล้วชอบเลยแอบเก็บไว้ อิอิ บางคนอาจจะเคยอ่านแล้ว แต่อ่านอีกก้อได้นะ อิอิ แอบฮาดี (มีค่าลิขสิทธิ์เป่าหว่า - -")

มุมมองความรักแบบอารมณ์ดี ^^

รัก.......... แท้..เป็น..................ตำนาน
รัก.......... สิ้นลมปราน..เป็น.......บทประพันธ์
รัก.......... ไม่แปรผัน..เป็น.........นิยาย
รัก.......... จนวันตาย..เป็น.........นิทาน
รัก.......... ตลอดกาล..เป็น.........ละคร
รัก.......... อยู่ทุกตอน..เป็น.........ละครน้ำเน่า
รัก.......... ไม่เคยเก่า..เป็น.........จริงช่วงแรก
รัก.......... ในความแปลก..เป็น....คำฮิต
รัก.......... ด้วยชีวิต..เป็น...........ลิเก
รัก.......... ไม่โลเล..เป็น.............ความฝัน
รัก.......... เธอนิรันด์..เป็น..........ชื่อเพลง
รัก.......... นะตัวเอง..เป็น...........เด็กอมมือ
รัก.......... ซื่อสัตย์..เป็น.............คำลวง
รัก.......... หมดทรวง..เป็น..........คำติดปาก
รัก.......... เธอมาก..เป็น.............คำฮอต
รัก.......... เดียวตลอด..เป็น........ไปไม่ได้!!!!!

ถึงช่วงนี้จะยังสอบไม่เส็ด แต่รู้สึกปลงๆกะชีวิต ก้อจะให้คิดยังไงได้ล่ะ ระยะเวลาการสอบตั้ง2อาทิดเนี่ยบวกกับช่วงอ่านหนังสือก่อนสอบอีก เฮ้อ... รู้สึกมันช่างยาวนานเสียจิง แต่เอาเปงว่ายังไงก้อใกล้จะเส็ดแล้วละ

เกี่ยวกะ FMA

ตอนนี้ FMA ภาคอนิเมก้อออกมาจนครบแล้วสินะ ตอนแรกที่ดูรู้สึกไม่ชอบพวกตัวร้ายมากเลย โฮมุนครุสทั้งหลายน่ะแหละ แต่พอดูมาจนถึงหลังๆแล้ว เรารู้สึกว่า มันเป็นสิ่งมีชีวิตที่น่าสงสารอ่ะ มีร่างกายมีจิตใจ แต่แค่อยากจะเปงมนุษย์ เฮ้อ ดูแล้วเศร้าแทน ดูจบแล้วยังคิดอยู่เลยว่าคนแต่ง แต่งเรื่องนี้ออกมาได้ยังไง ทั้งเนื้อหา ทั้งตัวละคร โอ้ยยยย ทำไมมันถึงดูดีอย่างนี้

หลังจากดูเรื่องนี้แล้วรู้สึกว่าบางครั้งการ์ตูนก้อไม่ใช่สิ่งไม่ดีเสมอไปอย่างที่พวกผู้ใหญ่เค้าคิดกัน สิ่งที่มีในการ์ตูนบางครั้งมันสะท้อนให้เห็นถึงชีวิตจริง การแก้ปัญหาของตัวละคร นิสัยใจคอที่มีการพัฒนา... เพราะอย่างนี้รึเป่า ที่ทำให้เราเลิกอ่านการ์ตูนไม่ได้ 55555 แถมตอนนี้กลายเป็นบ้าอ่านนิยายแฟนตาซีจนแทบคลั่งอยากจะบินได้อยู่แล้ว ครั่กๆๆๆ

เพื่อนๆบางคนอาจจะบอกว่าการ์ตูนต้องอ่านให้คลายเครียดสิ เนื้อเรื่องแบบนี้ ยิ่งอ่านยิ่งเครียดเป่า ... แต่เราเปงพวกชอบอ่านการ์ตูนชีวิตนะ 555 มันส์ดี แล้วก้อเบื่อแนวเดิมๆด้วยละม้าง อิอิ

Ps. ตอนนี้กะลังตัดสินใจว่าจะเอาโน้ตบุ๊คไปเมกาด้วยดีมั้ย กัวหายอ่ะ แง่มๆ

Ps.2 ใครที่เจอเหตุการณ์ร้ายๆ หรือไม่สบายใจในช่วงนี้ ก้อขอเปงกำลังใจให้และให้ผ่านพ้นไปได้ด้วยดีนะก๊าบบบ...

See you, around here!!!

วันนี้เราเอาเรื่องดีๆจากForward Mail มันฝากกันอีกแล้ว ไม่ใช่เพราะหมดมุขนะ แต่นานๆทีก็ต้องมีเขียนอะไรที่มันมีสาระบ้างดีกว่า ฮ่าๆๆๆๆ ไปอ่านดูกันเลย....

แม่ของผมเคยถามผมว่า ส่วนไหนของร่างกายที่สำคัญที่สุด

ตลอดหลายปีที่ผ่านมา ผมได้ทายสิ่งที่ผมคิดว่ามันเป็นคำตอบที่ถูก

เมื่อตอนผมยังเป็นเด็กเล็ก
ผมเคยคิดว่าเสียงเป็นสิ่งที่สำคัญมากสำหรับเราในฐานะที่เป็นมนุษย์

ดังนั้น ผมจึงบอกแม่ว่า "มันคือ หู ผมไง"

แต่แม่บอกว่า "ไม่ใช่จ้ะ คนจำนวนมาก หูหนวก แต่ก็ยังอยู่ได้"
ลูกลองคิดดูไปก่อนนะ แล้วเร็วๆนี้แม่จะถามลูกใหม่

หลายปีผ่านไปก่อนที่ แม่จะถามผมเรื่องนี้อีกครั้ง...

ตั้งแต่ที่ผมทายผิดครั้งแรก ผมก็พยายามครุ่นคิดหาคำตอบที่ถูกต้องตลอดมา

และในตอนนี้ผมบอกกับแม่ว่า "การมองเห็น สำคัญมากสำหรับทุกๆ
คนดังนั้นมันต้องเป็นตาของเราแน่เลย ที่สำคัญที่สุด"

แม่มองมาที่ผม และบอกกับผมว่า
"ลูกเรียนรู้ได้เร็วมากแต่ว่าคำตอบก็ยังไม่ถูกจ้ะ
เพราะว่า ยังมีคนอีกมากมายที่ตาบอดแต่ก็ยังอยู่ได้"

อึ้งไปอีกครั้ง แต่ผมก็ยังคงพยายามค้นคว้า หาความรู้ต่อมาอีกหลายปี

และแม่ก็ยังคงถามผมอีก หลายครั้ง และทุกครั้ง คำตอบของแม่ก็คือ "ไม่ใช่จ้ะ
แต่ลูกก็ฉลาดขึ้นทุกๆครั้ง นะจ๊ะ ลูกรัก"

จนเมื่อปีที่แล้ว ปู่ของผมตายลง ทุกคนในบ้านเศร้าใจกันมาก ทุกคนร้องไห้

แม้แต่พ่อของผมก็ร้องด้วย ผมจำได้ดีเพราะว่ามันเป็นเพียงครั้งที่สอง ที่ผมเห็นพ่อร้องไห้

แม่มองมาที่ผม ตอนที่เรากล่าวคำอำลาครั้งสุดท้ายต่อคุณปู่
แล้วแม่ก็ถามผมว่า "ลูกรู้หรือยังส่วนไหนของร่างกายเราสำคัญที่สุดลูกรัก"

ผมรู้สึกงุนงง ที่แม่ถามผมตอนนี้ ผมคิดตลอดมาว่าคำถามนี้เป็นเกมส์

ระหว่างผมกับแม่ แม่มองเห็นสีหน้ามึนของผม และก็บอกว่าคำถามนี้สำคัญมากลูก

มันแสดงให้เห็นความจริง ในชีวิตของเรา

สำหรับอวัยวะต่างๆที่ลูกเคยบอกกับแม่ว่าสำคัญ ในอดีตที่ผ่านมา
และแม่ได้บอกกับลูกว่า มันผิดมาตลอด

พร้อมกันนั้นแม่ก็ได้ยกตัวอย่างให้ลูกฟังว่าทำไมมันถึงผิด

แต่ว่าวันนี้เป็นวันที่ลูกจะได้เรียนบทเรียนที่สำคัญที่สุด

แม่ ก้มลงมองมาที่ผม

ด้วยความรู้สึกลึกซึ้งอย่างที่แม่คนหนึ่งจะทำได้

ผมเห็นตาแม่เอ่อด้วยน้ำตา และแม่ก็พูดว่า "ลูกรัก
ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตของลูกก็คือ บ่า จ้ะ"

ผมถามแม่ว่า "เป็นเพราะว่ามันคอยรองรับหัวของเราไว้ ใช่มั้ยครับ"

แม่ตอบว่า "ไม่ใช่จ้ะ แต่เป็นเพราะว่ามันสามารถรองรับ ศีรษะของเพื่อนของเรา
หรือคนที่เรารัก เมื่อยามที่เค้าร้องไห้

คนเราทุกคนต้องการบ่าใครซักคนไว้คอยซบยามร้องให้ในบางช่วงเวลาของชีวิต

ลูกรัก แม่เพียงแต่หวังว่า
ลูกจะมีเพื่อนและคนรักที่จะมีบ่าพร้อมที่จะให้ลูกซบตอนร้องไห้

ยามเมื่อลูกต้องการตรงนั้นเองที่ผมได้รู้ว่า สิ่งสำคัญที่สุดของร่างกายเรา

คือการไม่เห็นแก่ตัว และมันคือความรู้สึกร่วมรับรู้กับความเจ็บปวดของคนอื่น

คนเราอาจจะลืม สิ่งที่คุณพูด.......

คนเราอาจจะลืมสิ่งทีคุณทำ.........

แต่ไม่มีใครลืม สิ่งที่ทำให้เค้า "รู้สึก" ได้......
ต้นฉบับของจม.ฉบับนี้มาจาก ไหนไม่ทราบ

แต่มันจะนำพรประเสริฐมาสู่คนที่เผยแพร่ข้อความนี้ออกไปต่อๆกัน

เพื่อนที่ดีก็เหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า....

คุณไม่ได้เห็นมันตลอดเวลาหรอก
แต่คุณรู้ว่า พวกเค้าอยู่ที่ตรงนั้นกับคุณ ตลอดเวลา

ไม่รู้ว่าคนอื่นอ่านแล้วจะรู้สึกยังไง แต่สำหรับเรา...การมีเพื่อนในยามที่ทุกข์

และความเข้าใจที่มีให้ตัวเรา...เป็นสิ่งที่สำคัญมากจริงๆ

บางครั้งคนเราอาจจะทำให้คนอื่นเจ็บเพราะคำพูดหรือการกระทำโดยไม่ได้เจตนา แม้ว่าเราอาจจะไม่รู้สึกตัว แต่อีกฝ่าย...ก็จะรู้สึกเจ็บเพราะสิ่งเหล่านั้นอย่างแน่นอน ช่วงนี้คิดบ่อยๆว่า ถ้าพูดอย่างนั้น ถ้าทำอย่างนี้ คนนั้นจะโกรธมั้ย คนนี้จะรู้สึกไม่ดีรึเปล่า แต่จริงๆต้องปล่อยวางซะบ้างแฮะ... - -"



Moonlight*Noon
View full profile