คุณน่ะ...เคยพบกับความสับสนบ้างมั้ย??
วันนั้น...พอมองไปรอบตัว...ทำไมกัน.......ฉันพบแต่ความอ้างว้าง
ความโกรธในทุกสิ่งที่ต้องเจอ ความเกลียดกับทุกอย่างที่กลัวจะเกิดขึ้น
ความรู้สึกเหล่านั้น....ช่างไม่มีค่าเลย....เมื่อเวลาผ่านมาจนบัดนี้...?
.
.
ห้วงคิดคำนึงนั้นได้จบลงแล้วใช่มั้ย....ฉันเฝ้าถามตัวเอง?
แต่คำตอบนั้น..........แม้ตอนนี้...เวลานี้...ก็ยังไม่อาจตอบได้
แต่มีเพียงสิ่งเดียวเท่านั้นที่ได้รู้.....ฉันได้พบแล้ว.....จุดบรรจบของคำตอบทั้งหมด...
ปล่อยวาง....
.
.
ทั้งดวงอาทิตย์และดวงจันทร์ยังคงพ้นขอบฟากฟ้า...
เหมือนวันคืนที่แปรเปลี่ยนไปไม่คอยท่า
ย้อนมองดูตัวเอง ไฉนเลยฉันถึงไม่คิดจะก้าวเดิน
.
.
เมื่อหาคำตอบของความคิดได้แล้ว
จากที่ไม่คิดจะเดินหน้า .... แต่ตอนนี้
เธอ... นำความกล้ากับมาให้ฉันอีกครั้ง
.
.
ไหล่ของฉัน ที่เคยเป็นที่พักผิงของเธอ หากแต่ยามนี้ กลับกลายเป็นตรงข้าม
เสียงของเธอ ที่เคยส่งออกมาเสมอ...บัดนี้กลับกลายเป็นสิ่งที่ผิดเพี้ยน....
ทำให้ฉันเข้าใจถึงสิ่งที่เธอต้องการบอก...
ก้าวเดินออกไปสิ... ถึงอนาคตจะยังไม่แน่นอน... แต่คำตอบนั้น ฉันต้องค้นหามันด้วยตัวเอง
.
.
สุดท้ายแล้ว ถึงจะไม่มีคำพูดให้เอื้อนเอ่ย
แต่อยากให้เธอได้รับรู้ไว้
ขอบคุณ...ขอบคุณจากใจจริง
My violon***Violon Concert; O.Rieding, Op.36.
.
